Van Athene naar Wapenveld

Het begon allemaal met een foto op internet. Tussen alle honden die een baasje zochten, was daar die ene blik. Ik viel als een blok voor haar ogen; ze spraken boekdelen. Er zat een diepte in die ik niet kon negeren. Dat dit kleine meisje — een bijzondere kruising tussen een Beagle en een Wolf — nog zo klein was en al zoveel had meegemaakt, raakte me direct.

Chanel was met haar drie zusjes en vier broertjes gedumpt in een veld buiten Athene. Zonder moeder, moederziel alleen. Gelukkig vond een klein jongetje hen en bracht ze naar de dierenarts. Na de eerste maanden liefdevolle opvang in Griekenland, bij mensen die niets anders doen dan honden een tweede kans geven, mocht ze eindelijk naar Wapenveld komen.

De geur van Chanel kwam niet overeen met het welbekende parfumhuis
De reis vanuit Athene deed ze niet alleen; ze zat samen met haar zusje in een kennel. Toen we haar op de luchthaven voor het eerst in het echt zagen, viel er direct iets op. Ze zag er niet uit als een frisse pup. Haar vacht was vettig en ze keek heel erg verdwaasd uit haar ogen. We dachten op dat moment nog dat het de vermoeidheid was van zo’n jonge hond die net een pittige reis achter de rug had.

Maar toen we haar in de auto zetten voor de rit naar huis, werd één ding meteen duidelijk: de geur van Chanel kwam in de verste verte niet overeen met het welbekende parfumhuis. Ze liet namelijk alles lopen. Terwijl de lucht op de achterbank verre van chic werd, realiseerden we ons dat haar naam de plank volledig missloeg.

De 'onzichtbare' strijd
Tijdens de rit naar Wapenveld hadden we geen flauw benul. We dachten dat de geur en het laten lopen van haar behoefte puur de stress van de verhuizing was. Maar eenmaal thuis bleek de roze wolk al snel plaats te maken voor zorgen. Chanel – inmiddels omgedoopt tot Noa – bleek simpelweg niet gezond. De verdwaasde blik trok niet weg en haar vacht bleef die vreemde, vettige gloed houden. Haar darmen waren totaal overstuur en ze spuugde vaak alles uit.

Er zat niets anders op: we moesten naar de dierenarts. Wat volgde was een pittig traject van onderzoeken en uitsluiten. Het is hartverscheurend om zo’n klein hoopje hond zo te zien kwakkelen terwijl ze eigenlijk de wereld zou moeten ontdekken. Na een lange zoektocht kwam eindelijk het verlossende woord: Noa had een ernstige voedselallergie. Haar lijfje was simpelweg in gevecht met zichzelf; ze voelde zich doodziek door wat ze at.

De weg naar herstel
We startten een strikt eliminatiedieet. Het was een weg van lange adem, waarbij we stap voor stap ingrediënten uitsloten en net zo lang doorzochten tot we de voeding vonden waar ze het eindelijk goed op deed. Het was een wereld van verschil: de glans kwam terug in haar vacht, de rust in haar darmen, en eindelijk zagen we de échte Noa tevoorschijn komen.

Noa is een van de vele honden die mijn leven hebben verrijkt en gekleurd. Haar verhaal, en de verhalen van 19 andere bijzondere honden, heb ik gebundeld in mijn boek "Gewoon een hond?". Met mijn eigen honden als rode draad neem ik je mee in de wereld van vallen, opstaan en de onvoorwaardelijke band tussen mens en dier. Want achter elke blik schuilt een verhaal dat het verdient om gehoord te worden.

Benieuwd naar het volledige verhaal van Noa en de andere honden? Klik voor meer informatie over mijn boek ‘Gewoon een Hond?’