Victoria
de ‘Overwinning’ van een doodsbange Griekse hond
Zeg nooit nooit, want het universum luistert altijd mee. Omdat ik midden in het bos woon, had ik één duidelijke regel voor mezelf opgesteld: liever geen jachthond. Ik zag de bui al hangen; urenlang achter wild aanrennen was niet mijn idee van een ontspannen wandeling. Maar het lot had een ander plan. Dat plan heette Jennie en ze kwam van het Griekse eiland Kos.
Een doodsbang hoopje ellende
Onze eerste ontmoeting in Roermond vergeet ik nooit meer. Ondanks dat Kos een vrolijke bestemming is voor een fijne vakantie, trof ik mijn nieuwbakken hond aan in de vorm van een doodsbang hoopje ellende. Ze zat daar simpelweg tegen de muur geplakt, verlamd door angst. Zelfs voor een Frolic kwam ze niet van haar plaats. Eenmaal thuisgekomen klampte ze zich volledig aan mij vast, maar ze liet verder niemand in haar buurt komen of haar zelfs maar uitlaten.
Jennie bleek een Hellinikos Ichnilatis te zijn. Geen gewone zwerfhond, maar een heuse Griekse zweethond. Deze honden zijn gefokt om met een ijzeren focus sporen te volgen. En daar zat ik dan, midden in het bos, met een rasechte jager die in het begin zelfs bang was voor haar eigen schaduw.
Haar ware persoonlijkheid kwam eindelijk naar boven
De weg naar herstel was intens. Ik heb maar liefst vijf cursussen bij de hondenschool met haar gevolgd voordat het ijs eindelijk begon te breken en het ietsje beter werd. In de eerste periode was ze voor iedereen bang, maar stapje voor stapje begon ze ‘te landen’. De onzichtbare muur van angst verdween en haar ware persoonlijkheid kwam eindelijk naar boven.
Inmiddels is ze 10 jaar oud en de transformatie is compleet. De naam Jennie was ‘m simpelweg nie, dus het werd Vic, of voluit Victoria. Ik twijfelde nog even over die naam, bang dat mensen in het bos zouden denken dat ik ‘Fikkie’ riep. Maar de naam bleef trekken. Bovendien betekent Victoria letterlijk ‘Overwinning’, en dat is precies wat haar verhaal is: haar persoonlijke overwinning op een traumatisch verleden.
Ze is de grootste smulpaap die ik ken
Wat me nog het meest verbaasde, is haar veranderde relatie met eten. De hond die ooit bevroren van angst was, is inmiddels van alle markten thuis. Ze is een ware fijnproever geworden die overal voor warmloopt: van lasagne tot Chinees en alles wat daartussen zit, Victoria vindt het allemaal heerlijk. Ondanks dat ze keurig op gewicht blijft, is ze de grootste smulpaap die ik ken.
Die jachthond die ik aanvankelijk niet wilde? Ze is mijn trouwste maatje en slaapt elke nacht aan mijn voeteneind. In mijn boek heb ik maar liefst 19 honden het podium gegeven om hun unieke verhaal te delen. Victoria vormt daar, samen met mijn andere honden Louise en Noa, de rode draad. Hun verhalen laten zien dat geduld en onvoorwaardelijke liefde zelfs de diepste angst kunnen omzetten in een vrolijk en voldaan leven.
Benieuwd naar de verhalen van Victoria, Louise, Noa en alle andere honden? Je vindt ze in mijn boek 'Gewoon een hond':
